Afgelopen maandag (8 december 2025) kwam het dit in het nieuws: “Steeds meer gemeenten willen een centraal hulppunt tegen vrouwengeweld<\/strong>“. Onlangs sprak ik een oudere dame tijdens mijn wandeling met de hond, door mijn geliefde Hooglanderveen. Ze sprak me in eerste instantie aan over mijn hond en dat ze ook een hondje heeft gehad. Heel verdrietig; haar hondje was 3 weken nadat haar man was overleden, ook overleden. Ze ging verder met het verhaal en vertelde me dat ze op een zondagochtend werd achtervolgd op weg naar de begraafplaats, waar ze de urn van haar man wilde bezoeken. Sindsdien voelt ze zich, logischerwijs, niet meer veilig en durft ze niet meer op de stille zondagochtenden naar het kerkhof te gaan.<\/p>\n\n\n\n Ze zei: \u201cOns dorp is aan het veranderen, maar niet op de goede manier.\u201d<\/em> Ze vertelde me ook dat ze, sinds de dood van haar hondje, ze zich een stuk kwetsbaarder voelt.<\/p>\n\n\n\n Dit raakte me diep. En dit soort verhalen hoor ik steeds vaker: vrouwen die zeggen dat ze overwegen een hond te nemen voor hun veiligheid, niet voor de gezelligheid. Dit zegt zo ontzettend veel over de staat van onze samenleving!<\/p>\n\n\n\n Nederland anno 2025 is niet meer het Nederland dat velen denken dat het nog is. We leven in een tijd waarin:<\/p>\n\n\n\n We kunnen niet blijven doen alsof onveiligheid uit het niets komt. Er spelen meerdere factoren mee, en sommige daarvan zijn uiterst gevoelig en ongemakkelijk, maar wel nodig om hardop uit te spreken.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n In mijn werk zie ik dagelijks wat gebrek aan veiligheid met mensen doet:<\/p>\n\n\n\n Vrouwen die overwegen een hond te nemen als beschermmiddel (de afgelopen tijd heb ik meerdere vrouwen gesproken die dit serieus overwegen, wanneer een AZC hier gebouwd gaat worden) zijn hierbij een overduidelijk signaal: hun basisveiligheid is geschonden. En dat heeft een directe impact op het welzijn van gezinnen en complete gemeenschappen.<\/p>\n\n\n\n Veiligheid is geen luxe. Het is een basisbehoefte, net zo belangrijk als ademhalen, eten of slapen. Zonder echte veiligheid gaat je hele systeem in overlevingsstand. En pas wanneer iemand zich \u00e9cht veilig voelt, kan diegene eindelijk ontspannen, verbinden, vertrouwen\u2026 en leven, in plaats van overleven.<\/p>\n\n\n\n Dit is geen links vs rechts debat, en het gaat ook absoluut niet over polarisatie. Dit gaat over menselijke basisveiligheid.<\/p>\n\n\n\n Wat we nodig hebben:<\/p>\n\n\n\n Hulpdiensten zijn hierin natuurlijk ontzettend belangrijk, maar het mag nooit als symptoombestrijding worden ingezet. We moeten juist het systeem zelf beter maken, zodat angst niet het nieuwe normaal wordt.<\/p>\n\n\n\n Die oudere dame in Hooglanderveen had waarschijnlijk totaal geen idee dat haar woorden me nog steeds bezighouden. Maar wat ze zei, staat symbool voor honderden of misschien wel duizenden vrouwen die hetzelfde voelen:<\/p>\n\n\n\n Het is niet meer zoals het was. Dat mogen we niet normaliseren. Veiligheid is geen vanzelfsprekendheid. Vrouwen ervaren groeiende onveiligheid door incidenten, gebrek aan preventie en systemen die te traag reageren. De publieke ruimte voelt minder veilig, vooral wanneer beleid vooral pleisters plakt. Onvoldoende bescherming, minimale handhaving en weinig aandacht voor dagelijkse realiteit maken dat veel vrouwen zich niet gehoord, niet gesteund en minder vrij voelen.<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":35778,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"advanced_seo_description":"Ontdek hoe veiligheidsgevoelens van vrouwen in Nederland veranderen en welke maatregelen nodig zijn voor een veiliger samenleven.","jetpack_seo_html_title":"Het groeiende gevoel van onveiligheid voor vrouwen in Nederland","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"Steeds meer vrouwen zeggen hetzelfde:\u00a0\u201cIk voel me niet meer zo veilig als vroeger.\u201d En dat is geen overdrijving, geen hype, en zeker geen \u201cgevoelenspolitiek\u201d.\nHet is een realiteit die we niet langer kunnen negeren.\n\nVan toenemende incidenten in de openbare ruimte tot beleid dat vooral pleisters plakt op gapende wonden, in plaats van werken aan het voorkomen van dit soort incidenten... Vrouwen lopen al jaren tegen dezelfde muren aan. Het gebrek aan structurele maatregelen, zichtbare bescherming en duidelijke handhaving zorgt ervoor dat de verantwoordelijkheid steeds weer bij vrouwen zelf wordt gelegd: \u201cWees alert, loop niet alleen, neem een omweg, wees voorbereid.\u201d\n\nMaar laten we eerlijk zijn:\nVrouwen willen niet n\u00f3g weer een tip. Wij willen veiligheid.\nWij willen naar huis kunnen fietsen zonder onze sleutel zo vast te houden dat we het kunnen gebruiken als beschermingsmiddel. We\u00a0willen hardlopen zonder continu achterom te kijken. We willen dat grenzen worden bewaakt door beleid, niet door angst.\n\nIn mijn nieuwste artikel leg ik uit hoe dit punt is bereikt, en waarom zo veel vrouwen zich steeds minder vrij voelen in hun eigen omgeving. Niet door \u00e9\u00e9n oorzaak, maar door een optelsom van falend beleid, gebrek aan preventie, onvoldoende begeleiding, cultuurverschillen, maatschappelijke druk en systemen die al jaren overbelast zijn.\n\nHet gaat niet om schuld aanwijzen, maar juist om\u00a0erkennen wat al t\u00e9 lang wordt genegeerd.Vrouwen verdienen niet dat hun ervaringen worden weggezet als \u201cincidenten\u201d of \u201closstaande gevallen\u201d. We verdienen serieuze bescherming, serieuze maatregelen, en serieuze politiek die veiligheid niet alleen belooft, maar ook levert.\n\nHet volledige artikel staat nu online.\n\nLees het. Deel het. En laat vooral jouw ervaringen en gedachten achter, want dit gesprek moet gevoerd worden.\n\n#vrouwenveiligheid #amersfoort #politiekbeleid #maatschappij #bewustwording","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2,"attached_media":[{"id":35780,"url":"https:\/\/larissadenenting.com\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/C.S.-Lewis-Quote-Social-Media-Graphic-13.png","type":"image\/png"}]},"_wpas_customize_per_network":false},"categories":[20131],"tags":[],"class_list":["post-35775","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-geen-categorie","without-featured-image"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/i0.wp.com\/larissadenenting.com\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/pexels-photo-1671325.jpeg?fit=975%2C1300&ssl=1","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p95Ua1-9j1","jetpack_likes_enabled":true,"amp_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35775","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35775"}],"version-history":[{"count":19,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35775\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":35816,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35775\/revisions\/35816"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/35778"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35775"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35775"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/larissadenenting.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35775"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Een maatregel die hard nodig is, maar tegelijkertijd ook pijnlijk symbolisch is. Want dit zegt hoe onveilig vrouwen zich tegenwoordig voelen in hun eigen dorp, wijk of stad.<\/p>\n\n\n\nEen ontmoeting die me diep raakte<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Hoe hebben we het zo ver laten komen?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
\n
Steeds meer mensen voelen druk, en dan bedoel ik niet alleen druk in het hoofd, maar echte, tastbare druk. Financi\u00eble zorgen nemen toe: huizenprijzen, energiekosten en kosten voor levensonderhoud stijgen dermate, waardoor huishoudens voortdurend moeten puzzelen. Tegelijkertijd neemt de mentale druk toe: werkdruk, prestatiedruk, onzekerheid over de toekomst.
En dan is er nog de druk op de zorg en ondersteuning: de GGZ is overvol, wachtlijsten in de jeugdzorg lopen op, huisartsen en wijkteams draaien op maximale capaciteit. Scholen zitten bomvol en kunnen kinderen onvoldoende individueel begeleiden. Elk klein probleem stapelt zich op: stress neemt toe, conflicten escaleren sneller en het gevoel van controle en veiligheid in het dagelijks leven verdwijnt. Het effect is cumulatief, en raakt iedereen in de gemeenschap, direct of indirect.
<\/li>\n\n\n\n
Woonwijken in steden, maar ook dorpen, zoals Hooglanderveen, worden in rap tempo geconfronteerd met veranderingen waar ze nooit op zijn voorbereid. Voorheen kleine dorpen met hechte gemeenschappen veranderen steeds meer in stadse omgevingen. De mentaliteit van mensen verandert mee: buren kennen elkaar minder goed, sociale controle neemt af, en gewoontes en waarden botsen sneller.
Bewoners ervaren dit dagelijks: samenhang verdwijnt, cultuur verschuift, veiligheidsgevoel neemt af. Niet omdat nieuwe mensen per definitie een \u201cprobleem\u201d zijn, maar omdat grote veranderingen zonder regie spanning veroorzaken. Kleine dorpen waren altijd gebouwd op vertrouwde patronen, en snelle urbanisatie en bevolkingsgroei zetten die patronen onder druk. Dit effect is universeel. Elke gemeenschap kan hierdoor uit balans raken, zowel oude als nieuwe bewoners voelen dat.<\/li>\n<\/ol>\n\n\n\n\n
De roep om betere bescherming, handhaving en ondersteuning is niet plotseling ontstaan. Het is het gevolg van jarenlang signalen negeren, incidenten minimaliseren en vertrouwen steeds verder laten afbrokkelen. Beleidsreacties zijn vaak reactief in plaats van preventief: ze plakken pleisters op open wonden, maar pakken de onderliggende oorzaken totaal niet aan.
Een treffend voorbeeld: de AZC-informatieavond van 18 september in Amersfoort. Een ouder vroeg hoe zijn dochter veilig naar opa en oma kon fietsen zodra twee nieuwe AZC-locaties open zouden gaan. Het antwoord van de burgemeester: veiligheid en weerbaarheid moeten vooral via opvoeding worden geregeld.
Dit laat pijnlijk helder zien dat de aanpak beperkt blijft tot symptoombestrijding. Structurele maatregelen, zoals toezicht, begeleiding, integratieprogramma\u2019s en concrete veiligheidsplannen blijven uit. En ondertussen groeit de frustratie bij burgers, want zij voelen zich verantwoordelijk gehouden voor hun eigen veiligheid, terwijl het beleid onvoldoende voorziet in bescherming.
Uiteindelijk cre\u00ebert dit dan weer een vicieuze cirkel. Burgers verliezen vertrouwen, veiligheidsgevoel neemt af, en incidenten stapelen zich op, waardoor de vraag naar effectieve, preventieve maatregelen steeds urgenter wordt.
<\/li>\n\n\n\n
Laat me dit voorop stellen: dit is absoluut geen aanval. Ik zie dit als onderdeel van het grotere geheel.
Asielzoekers komen niet voor niets naar Westerse landen. Ze vluchten uit oorlog, geweld, misbruik en marteling. Dat laat diepe, complexe trauma\u2019s achter, trauma\u2019s die vaak helemaal niet worden behandeld omdat daar geen passende en tijdige hulp voor beschikbaar is, en omdat er geen beschikking is over voldoende tolken.
En dat onbehandelde trauma? Dat kan vervolgens zich uiten in impulsief gedrag, agressie, hyperalertheid, ontregeling en patronen die iemand – al dan niet onbedoeld – in situaties van onveiligheid brengen.\u00a0Dat is geen oordeel. Dat is psychologie.
Uit landelijke WODC-cijfers blijkt dat ongeveer 7% van de bewoners van COA-locaties in 2022 betrokken was bij een incident. We hebben het hier dus over een ernstige criminele gebeurtenis, geen verhitte woordenwisseling of iets dergelijks. Daarnaast werd 3% verdacht van een misdrijf.
Dat zijn uiteraard geen enorme percentages, maar wanneer je dit vertaalt naar lokale aantallen, begrijp je meteen waar de zorgen van bewoners vandaan komen. Bij 500 tot 550 asielzoekers in Amersfoort-Noord (verdeeld over twee locaties) zou een percentage van 7% betekenen dat ongeveer 35 tot 40 personen in een jaar betrokken kunnen zijn bij een incident. Ik vind dit zelf schrikbarend. Dat zegt uiteraard niet dat dit ook allemaal in de wijk gebeurt, maar het laat wel de schaal zien waar we over praten.
Maar daar stopt het niet:<\/strong>
Als je dit allemaal samenvoegt… De onverwerkte trauma\u2019s, druk op overvolle opvangsystemen, sancties die spanningen kunnen verhogen, en een regeling waarbij ontregelde mensen de wijk in worden gestuurd… Dan is het logisch dat inwoners zich zorgen maken over hun eigen veiligheid. Niet uit angst voor wie deze mensen zijn, maar uit zorg voor hoe het systeem is ingericht.
<\/li>\n\n\n\n
Tegenwoordig wordt er ook vaak gesproken over \u201chet mannenprobleem\u201d. Maar in mijn optiek is dat echt te simplistisch, en wuiven we hiermee het probleem wederom weg.
Veel migranten komen nou eenmaal uit landen waar vrouwen een heel andere positie hebben, dan wij hier in Nederland kennen. Dat betekent andere normen over grenzen, omgang en respect. Dit heeft niks te maken met of iemand goed of slecht is, maar met het feit dat iemand in een totaal andere realiteit is opgegroeid. Zonder goede begeleiding en integratie kan dat botsen.
Daarnaast geldt: <\/strong>
In Nederland wordt grensoverschrijdend gedrag, zoals agressie of seksuele intimidatie, geregistreerd bij justitie en komt het in een strafblad terecht. Dit betekent dat er een offici\u00eble, bindende consequentie is voor wie de grenzen van een ander overschrijdt. Dat is belangrijk voor vrouwenveiligheid, want het geeft een kader van bescherming en duidelijkheid. Het laat zien dat de samenleving grenzen stelt en dat er gevolgen zijn voor wie ze overschrijdt. Tegelijkertijd toont het ook de beperkingen van het systeem, aangezien het pas beschermt n\u00e1 een incident, en dus niet voorkomt dat iemand in eerste instantie slachtoffer wordt van onveilig gedrag.<\/span>
Bij asielzoekers weten we helaas vaak niets over hun verleden, omdat er geen betrouwbare informatie uit het land van herkomst beschikbaar is.<\/span> Daarbij laten offici\u00eble rapportages ook zien dat een kleine groep binnen de opvang verantwoordelijk is voor een groot deel van de incidenten, en dat sommige herkomstlanden daarin oververtegenwoordigd zijn. Dat is geen oordeel over een hele cultuur, dat is wat de data laat zien. Kort gezegd: het gaat niet alleen om \u201cmannen\u201d, maar om trauma\u2019s, cultuurverschillen, onbekende achtergronden en gebrek aan begeleiding.\u00a0En precies daarom moet dit eerlijk besproken worden.
<\/li>\n<\/ol>\n\n\n\nDe rol van trauma en werkelijke veiligheid<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
Wat we nodig hebben<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
\n
Tot slot<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
En het voelt niet meer veilig.<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Het is iets wat we samen moeten herstellen; stap voor stap, vanuit empathie, daadkracht en moed.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"